دستهایم را می‌کشم، کش می‌‌آیند، بلند میشوند ، به تو میرساند و به دورت حلقه میزنند، کش می‌‌آیند و کش می‌‌آیند و به دورت میپیچند و میپیچند و تو را به من نزدیکتر و نزدیکتر میکنند، میچرخند و میپیچند و تو را به من  میفشارند، میچرخند و میپیچند و من ترا بیشتر لمس می‌کنم، تو کبود تر میشوی و من عاشق‌تر.

مقصر خود تو هستی‌.... تا قبل از دیدن تو نه دستهایم می‌چرخید، نه کش می‌آمد نه میپیچید...

هنوز که بیست و چند ساله شدم نمیتونم دلیل اعدام رو بفهمم. اگر کشتن گناهه کسی‌ که صندلی‌ رو از زیر پای قاتل میکشه هم قاتله.

کوچیک که بودم عاشق فیلمهای تاریخی‌ بودم، فیلم هایی که  پر از جلاد بود و من همیشه از بابا می‌پرسیدم که چطور  کسی‌ تصمیم میگیره که جلاد بشه؟

یه مدت هم گیر داده بودم به جنگ ...می‌گفتم چطوری سربازا همدیگرو میکشن
؟ مگه نمی‌دونن اینجوری همشون قاتلن؟

راستش قضیه دفاع شخصی‌ و دفاع از مردم و مقتول و این چیزا نیست. گیرم رو جلاده.. رو اونی‌ که صندلی‌ رو از زیر پاا میکشه

دلم برای شهلا سوخت... از همون اولش که داستانشو هر روز تو روزنامه می‌خوندم دلم براش می‌سوخت. شهلا که آخر هم کسی‌ نفهمید قاتل هست یا نه. دلم برای لاله هم سوخت.

من زن هستم، عشق زنانه رو میفهمم. میفهمم که لاله چرا سوخت و ساخت ..... و سوخت. میفهمم که شهلا چرا تحمل سوختن رو نداشت. حتا دیوانگی بعدی ناگهانی شهلا راا هم میفهمم. جنون را میفهمم. اما وجود مردی رو که این همه سنگدل بود نمیفهمم. مردی که شاید هیچوقت عاشق نبوده ولی‌ دو عاشق به پایش سوختند.

برای شهلا گریه کردم. شهلا که آخرین روز زندگیش مرد زندگیش راا دید. مردی که آمده بود تا مرگ شهلا را ببیند

دلم برای شهلا سوخت

========

مدتی‌ بود که سکوت می‌کردم، حرفهای من و تو جای خودش بود، پر حرفیهایم برای تو بودند، بیرون از خونه اما سکوت می‌کردم آنقدر که تبدیل شده بودم به " دختری که حرف نمیزند" . آنقدر که همه با چشمی جستجوگر نگاهم میکردند، هر روز، وارد کلاس که میشدم، سرها برمیگشت، من حتا نمیخندیدم! بله، من! منی‌ که صحبت روزمره ام هم با لبخند هست با صورتی‌ جدی سر کلاس میرفتم، جدی تر بر می‌گشتم، بیشترین ارتباط اجتماعی ام گرفتن در کلاس برای نفر بعدی بود و وقتی‌ میپرسیدند که چرا ساکتی ، راحت می‌گفتم حس حرف زدن ندارم، دلم نمی‌خواهد حرف بزنم.

نمیدونم چرا... نه غمگین بودم نه نگران ....فقط نمی خواستم حرف بزنم.

از دیروز اما دلم خواست  ..... خواستم تا دوباره حرف بزنم،

عزیزم، میدونم داری خواب فرشته‌ها رو میبینی‌، اما اگه الان از خواب بیدارت نکنم، دیگه نمیذاری تا شب درس بخونم،  هرچند اینا بهونس، اصلش اینه که دلم برات تنگ شده

----------

برای اولین بار سریال "قصه‌های مجید" رو دیدم، قراره سریال خنده‌دار باشه؟ تو طول کل ۱۲ قسمتش گریه کردم! دلم برای این پسر کوچولوی ساده و دل‌ نازک کباب شد! کودک آزاری از این بیشتر؟؟؟

-----------

همیشه از آدمای دورو بیزار بودم، ترجیح میدم دورم خلوت باشه تا اینکه چند نفر رو دور  خودم جمع کنم که زنجیری پشت سر همدیگه حرف میزنن  و هر بار دور به یکی‌ میفته.

هوم سیک شدم شدید....و تنها راه نزدیک شدن به خونه، google map هست

کار به جایی رسیده که نه جای حروف فارسی کیبورد رو به یاد دارم و نه قابلیت استفاده ی درست از بهنویس رو! این حافظه ی کوتاه مدت اورکل همیشه کار دستش داده... هیچی‌ توش بند نمیشه .... بهترین توصیف براش بزرگراهه.... از نوع شلوغ و پر رفت و آمد....

یادش بخیر.... اول ترم که میشد بدو بدو میرفتم انقلاب کتابا رو می‌خریدم و به زور به یکی‌ دو تاشون تو طول ترم نگاهی‌ مینداختم و آخر سال هم همه رو نو و خوشگل میچیدم تو کتابخونه.... وقتی‌ هم که کتابخونه از کتابای غیر درسی‌ پر میشد، کتابای درسی‌ رو انتقال میدادم به کتابخونه ی بابا!... هم بابا خوشحال بود هم من! اسراف کردم که حالا باید یه کتاب رو ۱۰۰ دلار پولشو بدم و اونقدر بخونم و بخونم و بخونم که از کتاب فقط جلدش بمونه....

کلا اوضاع اینهمه وخیم نیست، اما از اونجایی که اورکل داره تمرین میکنه که کمتر غر بزنه، غرهای اضافی اینجا زده میشه.... و به همین خاطر است که هم تولد وبلاگشو یادش رفت به خودش تبریک بگه، هم ساله نو رو... 

میدونی‌ که خوشحالم.... اولش هم نگران بودم هم خوشحال، اما بیشتر نگران... الان بیشتر خوشحالم.... 

هیچوقت عکس دیجیتالی رو دوست نداشتم... عکس باید چاپ بشه ، بره تو آلبوم، بعد هر چند وقت یه بار آلبوم رو بکشی بیرون و روی تک تک آدما و منظره ها دست بکشی.... عکس مثل دست خط میمونه.... هرچند ناخوانا باشه....